Werken als Verpleegkundig Specialist GGZ
Sinds kort werkt Luke Willems als verpleegkundig specialist GGZ via buro Nexus. Na jarenlang bij één instelling in de GGZ te hebben gewerkt, was hij nieuwsgierig naar een nieuwe werkomgeving. Detachering bij buro Nexus bood hem de mogelijkheid om van werkomgeving te veranderen, met de zekerheid van goede begeleiding. In dit interview vertelt Luke over zijn loopbaan, zijn dagelijkse werkzaamheden en wat hij belangrijk vindt in zijn werk met cliënten en teams.
Hi Luke, zou jij jezelf willen voorstellen?
Mijn naam is Luke Willems, 33 jaar, woonachtig in de buurt van Nijmegen. Ik wandel graag en ga graag de natuur in, zeker met het mooie weer van nu. Daarnaast doe ik graag aan sport, bezoek ik restaurants en bioscopen.
Hoe ben je ooit in de zorg terechtgekomen?
Voor ik aan de opleiding verpleegkunde begon, heb ik de koksopleiding (mbo niveau 4) afgerond. Op school zag ik vaak de verpleegkunde-opleiding bezig met verpleegtechnische vaardigheden. Dat trok me toen al, maar op mijn zestiende dacht ik dat het niets voor mij was.
Na mijn koksopleiding ben ik als kok gaan werken. Toch liep ik een keer mee met mijn moeder, die wijkverpleegkundige is. Toen besefte ik: dit lijkt me eigenlijk heel leuk. Daarna heb ik de keuze gemaakt om hbo-verpleegkunde te gaan doen. In de horeca heb ik uiteindelijk nog maar een jaar gewerkt voordat ik weer de schoolbanken inging.
Dus zo werd je verpleegkundige. Hoe is de weg naar verpleegkundig specialist gegaan?
Ik heb lange tijd als (in opleiding) verpleegkundige bij een grote organisatie in Gelderland gewerkt. Uiteindelijk belandde ik op de HIC, de acute opnameafdeling psychiatrie voor volwassenen. Daar werkte ik vier jaar als hbo-verpleegkundige. Toen begon het te kriebelen: de behandel- en beleidskant sprak me aan. Binnen dezelfde organisatie kon ik een interne opleiding van drie jaar volgen tot verpleegkundig specialist.
“Bij buro Nexus wordt gekeken naar wat bij mij past, waar mijn sterke en minder sterke punten liggen en wat ik wil ontwikkelen. Op basis daarvan wordt steeds een opdracht gezocht die daar echt bij aansluit.”
En sinds kort werk je bij buro Nexus. Hoe ben je bij ons terecht gekomen?
Vorig jaar realiseerde ik me dat ik al tien jaar bij dezelfde GGZ-organisatie werkte. Het was een fijne plek met goede collega’s en begeleiding, maar ik vroeg me af wat er nog meer was. Ik kende tenslotte alleen die ene organisatie. Daarnaast vond ik verschillende doelgroepen interessant en leuk om mee te werken. Toen kwam ik in contact met iemand van buro Nexus. Ik dacht eerst dat detacheren niets voor mij was, omdat ik honkvast ben, maar ik besloot toch het gesprek aan te gaan.
Ik gaf aan dat ik graag langere opdrachten wil doen. Zo leer ik cliënten echt kennen en kan ik duurzaam bijdragen aan hun behandeling. Ook wilde ik in een fijn en warm team terechtkomen, waar we samen iemand een passende behandeling kunnen bieden. Die wensen bleken mogelijk bij buro Nexus. Er wordt gekeken naar wat bij mij past, waar mijn sterke en minder sterke punten liggen en wat ik wil ontwikkelen. Op basis daarvan wordt een passende opdracht gezocht. Ik vond het spannend om mijn vaste organisatie te verlaten, zeker als net gediplomeerd verpleegkundig specialist GGZ. Toen heb ik de stap gezet, een sprong in het diepe. “Baat het niet, dan schaadt het niet,” dacht ik. En tot nu toe bevalt het goed!
Dat is fijn om te horen! En wil je wat meer vertellen over je huidige werkzaamheden?
Ik werk momenteel in een team dat outreachende zorg biedt aan huis. Sommige cliënten komen ook naar kantoor of we bezoeken de cliënten die zijn opgenomen in de kliniek. Ik geef psychotherapie, medicatie consulten en neem altijd het verpleegkundig specialisme mee in de behandeling: wat doet de kwetsbaarheid van iemand, op de verschillende levensdomeinen en hoe kan je dit verbeteren?
Naast deze werkzaamheden, heb ik ook het regiebehandelaarschap. Net als de psychiater en GZ-psycholoog voer ik de regie en coördineer ik de gehele behandeling van de cliënten binnen mijn caseload.
Wat voor problematiek kom je tegen?
Dat is heel breed, van psychotische stoornissen en bipolaire stoornissen tot depressies, persoonlijkheidsstoornissen, trauma en autisme. Daarnaast is er een oudere doelgroep met zowel somatische als psychiatrische klachten. Sommige cliënten wonen thuis en werken (deels) of hebben dagbesteding, anderen wonen begeleid.
De behandelcoördinator en de sociaalpsychiatrisch verpleegkundige (SPV) zien de cliënten het meest. Als verpleegkundig specialist word ik vaak betrokken om samen te bepalen hoe we iemand het beste kunnen behandelen. Dit werk is en blijft een teamsport, wat het juist interessant en leuk maakt!
“Dit werk is een teamsport. Samen bepalen we telkens opnieuw wat iemand nodig heeft, en juist die samenwerking maakt het werk zo interessant en leuk.”
Kun je een gemiddelde werkdag beschrijven?
De uren zijn meestal hetzelfde. Als verpleegkundig specialist ben je ook veel bezig met intakes doen, diagnostiek uitvoeren, behandelplannen opstellen, instellen op medicatie, crisisinterventies uitvoeren en multidisciplinair samenwerken. Ik werk vanuit huis, op kantoor en ga vaak met de behandelcoördinator of SPV op huisbezoek om de cliënten te spreken. Ik heb dus veel afwisseling, je komt overal.
De werktijden zijn meestal gelijk, maar de inhoud is gevarieerd. Ik ben veel bezig met medicatie voorschrijven, behandelplannen opstellen, dossiers inlezen en telefonisch contact met cliënten, het nodige kantoorwerk dus. Daarnaast ga ik regelmatig met de behandelcoördinator of SPV op huisbezoek. Die afwisseling vind ik prettig: je blijft dicht bij de cliënt en komt op verschillende plekken.
Wat vind je de grootste uitdaging in dit werk?
Iedere cliënt is anders en heeft een eigen geschiedenis, waardoor de hulpvraag steeds verschilt. Als team kijken we telkens opnieuw wat een cliënt nodig heeft. Soms ligt de oplossing in woonbegeleiding of dagbesteding, soms in medicatie of psychotherapie. Vaak vraagt het om out-of-the-box denken, omdat veel cliënten al meerdere trajecten hebben doorlopen. Het doel blijft hetzelfde: iemands leven zo optimaal mogelijk maken. Dat vraagt om nauwe samenwerking, en juist dat vind ik heel leuk. Samen sparren en vanuit ieders expertise naar een casus kijken.
“Ik vond het spannend om na tien jaar een vertrouwde organisatie te verlaten, maar ik dacht: ik ga het gewoon doen. Voor mij pakt het heel goed uit.”
Tot slot: wat zou je zeggen tegen andere verpleegkundig specialisten die twijfelen over detachering?
Ik vond het zelf spannend om na tien jaar een vertrouwde organisatie te verlaten. Toch dacht ik: “Ik ga het gewoon doen. Valt het tegen, dan weet ik dat ook weer.” Dat zou ik anderen ook meegeven. Probeer het, wie weet pakt het juist goed uit. Voor mij in elk geval wel. Ik zit in een warm, fijn team waarvan ik me echt onderdeel voel en de cliënten en het werk zijn leuk.
Kijk vooral waar jij blij van wordt. Een detacheringsbureau zoals buro Nexus kan dan gericht meedenken over een opdracht die past. Ik ben best kritisch geweest over wat ik wel en niet wilde en waar mijn sterke punten liggen, en daar was alle ruimte voor.
Mensen denken soms dat detacheren alleen maar “brandjes blussen” is en dat je in teams komt waar alles misgaat. Dat is echt niet zo. De meeste opdrachtgevers hebben hun team goed op orde, maar hebben een flexibele schil nodig. Teams zijn daarom vaak juist blij dat je er bent, zeker bij langere opdrachten. In mijn functie is dat extra fijn, omdat je iedereen moet leren kennen, behandelingen opstart en die het liefst ook zelf afrondt.
Goed advies! Dankjewel voor het interview!
Wil je ook werken als Verpleegkundig Specialist ggz?
Bekijk dan onze openstaande vacature, of bij onze andere vacatures in de ggz.
Geschreven door:
Gerelateerde nieuwsberichten
Het verschil maken in de dementiezorg: het verhaal van Melissa
In dit interview vertelt Melissa Mulder over haar loopbaan in de zorg, haar overstap terug naar detachering en het werken met ouderen met vergevorderde dementie.
Wat is het verschil tussen een persoonlijk begeleider en een woonbegeleider?
Twijfel je welke functie bij je past? We zien in de praktijk dat veel professionals starten als woonbegeleider en na een paar jaar doorgroeien naar persoonlijk begeleider, vaak binnen dezelfde organisatie.
Wat is het verschil tussen NAH en aangeboren hersenletsel?
NAH staat voor niet-aangeboren hersenletsel: hersenletsel dat ontstaat na de geboorte, bijvoorbeeld door een ongeval, beroerte of hersentumor. Aangeboren hersenletsel is er al voor, tijdens of vlak na de geboorte.