Hi Resie, wil je jezelf voorstellen?
Ik ben Resie Peeters. Ik ben 57, ik heb een man en 3 kinderen, die inmiddels de deur uit zijn. Ik werk nu al vier jaar bij buro Nexus als Interim Manager. Vier jaar geleden werd ik via de mail door jullie benaderd. Ik zat op dat moment bij een zorgorganisatie waar van alles ging veranderen, dus ik besloot bij Nexus op gesprek te gaan. Zo ben ik uiteindelijk overgestapt.
Was je al bekend met detacheren voor je met ons in contact kwam?
Nee, nog niet. Ik had me wel al verdiept in het interim-schap, daar keek ik al langer naar. Maar ik wist niet waar ik dan naartoe wilde, of hoe ik dat moest aanpakken. Er waren toen natuurlijk ook al ZZP’ers, maar daar voelde ik me niet goed bij. Ik hoor toch graag bij een organisatie, zodat er ook dingen voor je geregeld worden. En toen kwam Nexus op mijn pad.
Hoe zijn die eerste jaren bij buro Nexus bevallen?
Mijn eerste opdracht was bij een verpleeghuis waar het al langer niet goed liep. Daar heb ik een plan gemaakt, en ondanks dat ze sceptisch waren in het begin, gingen ze er toch in mee. Binnen de teams daar waren heel veel tekorten, waardoor medewerkers erg veel werkdruk ervaarden. Ik heb hen gecoacht en op weg geholpen. Die eerste opdracht was natuurlijk spannend. Het was echt een test voor mezelf, of dat me ging lukken. En dat deed het. Dat geeft veel voldoening, als je het vertrouwen van die medewerkers kunt winnen. Er was bijvoorbeeld een goede professionele medewerkster die zichzelf helemaal wegcijferde om goede en voldoende zorg te leveren. Zij raakte overspannen door de stress van al het werk, omdat ze telkens alles zelf wilde oplossen. Ik heb hierover het gesprek gevoerd en samen hebben we gekeken naar oplossingen. De kunst was om niet alles zelf op te lossen maar om het samen te doen en anderen te leren om mee te helpen. Dat gaf enorm veel verlichting.
Uiteindelijk hebben we met behulp van buro Nexus nog zes hele goede professionals daar kunnen plaatsen om te komen helpen. Dat vind ik ook altijd de meerwaarde van de Nexus medewerker: die komt, die gaat gewoon werken, zonder te zeuren of commentaar. Ze werken hard, overzien wat er moet gebeuren en denken out of the box. Doordat ze constant in nieuwe situaties terechtkomen kunnen ze zich heel goed aanpassen. Dus daarmee hebben we het aardig gered bij dat verpleeghuis.
Op een gegeven moment konden we dat ook weer afbouwen en de gaten opvullen met eigen medewerkers. Het is samen gelukt om te zorgen dat er weer een goede basis stond. Uiteindelijk heb ik daar nog een paar keer verlengd, tot ik het na bijna twee jaar tijd vond voor een nieuwe opdracht.
Super om te horen! Je hebt ook leuk nieuws, je gaat namelijk een zorghoeve beginnen! Wil je daar wat meer over vertellen?
Ja, leuk! Zorghoeve IJzeren Herman inderdaad. Wij wonen in een verbouwde boerderij, met grond eromheen waar we al heel lang iets mee wilden doen. Maar dat was lastig, want dat moest van de gemeente dan iets maatschappelijks zijn. Toen zei mijn man: “Resie, jij moet aan de slag. Ga jij maar een plan maken”. Dus dat heb ik gedaan. Ik heb een ondernemersplan geschreven en daarmee zijn we naar de gemeente gegaan.
Het wordt een zorghoeve voor tijdelijk verblijf, met tien kamers. De gemeente was meteen enthousiast, want dit was er nog niet in de omgeving. Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder, in verband met vergunningen, en zijn we eindelijk aan het bouwen. Voordat ik net thuis weg ging werd de eerste verdiepingsvloer gestort, toevallig. We hopen eind 2025 open te gaan.
Waarom hebben we gekozen voor tijdelijk verblijf? Omdat ik in de thuiszorg zag dat er een tekort is aan tijdelijke opname. Een indicatie voor het verpleegtehuis krijg je tegenwoordig minder snel, waardoor cliënten langer thuis blijven wonen. Daar willen wij met de zorghoeve ons steentje aan bijdragen. Als iemand tijdelijk opgevangen kan worden als het thuis even niet gaat, en met een paar handvaten weer naar huis kan, dan biedt dat zeker een uitkomst. Ik denk dat dat in onze toekomst, en de toekomst van de zorg past. De vergrijzing wordt steeds groter, dus moeten we na gaan denken over andere (tijdelijke) oplossingen.
Wat een mooi, maar ook spannend project!
Ja, zeker. Soms denk ik wel: “Wat haal ik me nu weer op de hals?” Maar ik heb het aangedurfd omdat onze kinderen ook helpen. Onze zoon Joep doet alles omtrent de financiën, onze dochter Inge de communicatie. Onze jongste dochter, Anke, is een opleiding tot verpleegkundige aan het doen. En mijn man helpt natuurlijk mee, maar dat is meer facilitair gerelateerd, niet in de zorg. Maar het blijft een spannende stap.
Dat snap ik! Tot slot: als jij voor je buro Nexus collega’s een wens mocht doen, wat zou dat dan zijn?
Dan wens ik iedereen vooral veel lol en plezier in het werk. En een stukje ontwikkeling. Maar dat gaat bij buro Nexus vanzelf. Je merkt echt dat Nexus collega’s altijd weer wat nieuws meebrengen. En dat stukje waardering, dat doen jullie goed. Ik heb met meerdere bureaus gesproken, niet alleen met buro Nexus, maar bij jullie is dit echt anders. Een keer een kaartje, regelmatig vragen hoe het gaat. Dat gebeurt bij andere bureaus, of vast bij een instelling, te weinig.
Geschreven door:
Gerelateerde nieuwsberichten
Het verschil maken in de dementiezorg: het verhaal van Melissa
In dit interview vertelt Melissa Mulder over haar loopbaan in de zorg, haar overstap terug naar detachering en het werken met ouderen met vergevorderde dementie.
Wat is het verschil tussen een persoonlijk begeleider en een woonbegeleider?
Twijfel je welke functie bij je past? We zien in de praktijk dat veel professionals starten als woonbegeleider en na een paar jaar doorgroeien naar persoonlijk begeleider, vaak binnen dezelfde organisatie.
Wat is het verschil tussen NAH en aangeboren hersenletsel?
NAH staat voor niet-aangeboren hersenletsel: hersenletsel dat ontstaat na de geboorte, bijvoorbeeld door een ongeval, beroerte of hersentumor. Aangeboren hersenletsel is er al voor, tijdens of vlak na de geboorte.