Dus op die manier ben je in de zorg beland, en zes jaar geleden gestart bij ons. Wat heeft er toen voor gezorgd dat je koos voor detacheren bij buro Nexus?

Nou, in eerste instantie was ik eigenlijk helemaal niet zo heel enthousiast, haha. Ik dacht wel goed te zitten waar ik zat. Achteraf bleek dat niet zo te zijn, want ik zat op de rand van een burn-out. Op aandringen van mijn vader ben ik toch op gesprek gegaan. Gewoon om eens te kijken wat jullie te bieden hadden, een gesprek kan nooit kwaad. Toen ik in de auto naar huis zat kon ik geen reden bedenken om het niet te doen, dus heb ik besloten er maar gewoon voor te gaan. En dat bevalt goed!

Heb je misschien een verhaal of moment dat je echt bij is gebleven? Een bijzonder moment dat je hebt meegemaakt?

Zeker! Ik heb mijn huidige vriendin namelijk ontmoet op een opdracht. Zij zat vast in dienst op de opdracht waar ik zat. Uiteindelijk ging ik daar weg en hebben we contact gehouden. Dat is wel het meest bijzondere wat er is gebeurd natuurlijk. Wat betreft momenten in de zorg, vind ik de begeleiding omtrent overlijden altijd bijzonder. Wanneer mensen in de stervensfase raken ben je vaak heel nauw met de cliënt en zijn of haar familie bezig. Dat vind ik toch wel de mooiste momenten die er zijn. Het is natuurlijk nooit leuk als iemand sterft, maar het is wel mooi om daarin zo goed mogelijk te kunnen ondersteunen, en te zorgen dat mevrouw of meneer zo comfortabel mogelijk is.

Wat maakt buro Nexus voor jou zo’n fijne werkgever?

Voor mij is dat aan de ene kant de afstand die je hebt tot je werkgever, maar aan de andere kant ook weer de nabijheid. Ik hoor bijvoorbeeld van buro Nexus collega’s dat ze vaak op kantoor komen, maar ik ben niet iemand die daar behoefte aan heeft. Het is ook fijn dat het niet moet, maar dat de betrokkenheid er is wanneer het nodig is. De lijntjes zijn kort, ook al hoef je je gezicht niet iedere week te laten zien. Dat vind ik heel prettig.

Wat voor wens zou je nog hebben voor je carrière bij ons?

Mijn wens zou zijn dat er rekening gehouden wordt met wensen met betrekking tot instellingen of doelgroepen, maar dat wordt al gedaan, haha. Er wordt echt naar me geluisterd. Ik ben niet iemand die snel aan de bel trekt, of makkelijk nee zegt. Het is bij mij eerder andersom, dat Margriet of Hilde aan mij vraagt of alles nog goed is. Dat is heel fijn. En een wens voor een doelgroep… Ik heb vorig jaar voor het eerst GGZ gedaan. Daar was ik voorheen altijd afhoudend tegen, en daar is Margriet ook altijd in meegegaan, tot ze op een gegeven moment zei: “ga het nou toch maar eens proberen”. En dat is me zo goed bevallen dat Hilde van de week vroeg of we niet weer eens op zoek moesten gaan naar een opdracht in de GGZ.