Hi Jeroen, leuk dat je bent langsgekomen voor een interview! Zou je wat over jezelf willen vertellen?

Ik ben Jeroen. Ik woon samen met mijn vrouw en zoon in Roosendaal. Mijn vrouw werkt in het onderwijs en ik in de zorg. Ik heb veel hobby’s – misschien te veel – en ben altijd bezig: skiën, fietsen, wandelen, moestuin. Ik houd ervan om buiten te zijn. Ik heb eerst een baan in het bedrijfsleven gehad, in de commerciële sector. Toen was ik accountmanager bij een telecombedrijf. In 2015 heb ik me laten omscholen tot verpleegkundige.

Hoe kwam het dat je besloot het roer om te gooien?

Heel vroeger heb ik de A-opleiding gedaan. Toen was het nog Verpleegkundige A, tegenwoordig is het MBO niveau 4. Nu kun je daarmee veel verschillende dingen doen, maar mijn opleiding vroeger was echt gericht op ziekenhuis. Maar die opleiding heb ik nooit afgemaakt. Ik was een broekie van 17 en gewoon niet gemotiveerd genoeg, mooier kan ik het niet maken. Dus ben ik gestopt en in dienst gegaan, en daarna gegroeid in het bedrijfsleven. Op een gegeven moment begon het toch weer te kriebelen, heb ik een loopbaantraject gevolgd en kwam ik weer in de zorg terecht.

Dat is nu 11 jaar geleden. Hoe ben je uiteindelijk bij buro Nexus terecht gekomen?

Ik deed mijn opleiding in het ziekenhuis, maar op een gegeven moment wilden ze daar alleen nog hbo-verpleegkundigen aan het bed. Die wens is nooit uitgekomen, maar wij moesten wel allemaal weg. Ik stelde mezelf de vraag: wat ligt het dichtst bij het ziekenhuis? Dat is de revalidatie van ouderen. Zo ben ik in de ouderenzorg terechtgekomen.

Gaandeweg kwam ik erachter dat ik niet voor langere tijd vast ergens kan werken. Ik vind afwisseling leuk. Ik besloot op zoek te gaan naar iets nieuws en werd benaderd door een Talent Master van buro Nexus. Eerder had ik zzp wel overwogen, maar dan moet je zo veel zelf regelen. Detacheren was daarom voor mij een betere keuze.

Wat voor problematiek moeten we dan aan denken?

Dit zijn mensen die zijn uitbehandeld, dat is goed om erbij te vermelden. Het is geen PAAZ (psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis); deze mensen kunnen nergens meer terecht. De cliënten wonen bij ons omdat ze niet meer kunnen leven en functioneren in de maatschappij. Denk aan mensen met zware vormen van autisme, OCD (obsessieve compulsieve stoornis), waanbeelden…

Het zijn psychische aandoeningen van een ernstig niveau. Als voorbeeld van dwanghandelingen geef ik vaak het volgende. De meeste mensen hebben wel een voorkeur hoe ze hun wc-rol ophangen, naar binnen of naar buiten. Als het daarbij blijft is dat prima. Maar wij hebben bijvoorbeeld een cliënt die als hij aan komt lopen eerst honderd keer ergens tegenaan moet stoten met zijn rollator voordat hij iets kan doen.

Zo iemand wordt nooit meer beter, ze zijn uitbehandeld. Het is dus vooral accepteren. Dat vind ik het mooie hieraan. Deze mensen kunnen zichzelf zijn hier en hebben tot op bepaalde hoogte zelf de regie. Veel cliënten leven echt in een andere wereld. Daarmee omgaan is een uitdaging, maar ook fascinerend. Het verhaal erachter: hoe zijn ze zo geworden? Of is dit altijd al zo geweest?

Ik heb je vooraf natuurlijk verteld dat ik het met je wilde hebben over kleine momenten die het verschil maken in de zorg. Wat zijn momenten in de ggz die worden onderschat?

Zoals je zegt, dat zijn de kleine dingen. Ik kan zo een voorbeeld noemen van mijn dienst van vannacht. We hebben één cliënt, een mevrouw die ‘s nachts leeft. Zoals ik zei: ze hebben eigen regie. Zij kan niet tegen prikkels, dus krijgt ze eten op haar kamer. Vannacht was ze helemaal in paniek omdat haar zoetjes op waren. Ik kon ze zo snel ook nergens vinden, dus heb ik ze maar even van het karretje gepakt waar wij altijd mee rondgaan. Die mevrouw leefde helemaal op, bedankte me honderd keer. Zoiets kleins kan dus veel betekenen.

Wanneer denk je na afloop van je dienst: “vandaag was waardevol”?

Dan heb ik niet iets specifieks gedaan. Het is vooral waardevol om mensen structuur te bieden en mee te gaan in hun gewoontes. Daarvoor moet je de cliënten echt leren kennen. Als iemand bijvoorbeeld een specifieke tijd heeft dat hij of zij opstaat, dan houd ik daar rekening mee. Vroeger zou ik gewoon gestart zijn bij deur één en geëindigd bij deur tien.

Ik merk dat als het lukt om mee te gaan in het ritme en de structuur van de bewoners, iedereen een stuk rustiger is. Dan is het een fijne dag. Maar dat kan natuurlijk niet altijd, soms komt er iets tussen waardoor die structuur een beetje in de soep loopt. En als één cliënt onrustig wordt, slaat dat ook over op de anderen. Soms gaat het dan helemaal los. De kunst is echt om de rust te bewaren.

Tot slot: wat zijn kleine dingen die buro Nexus doet om als werkgever dat verschil te maken?

Leuke vraag! Wat ik heel fijn vind, is het persoonlijke contact en de oprechte interesse. Ik heb vaak contact met mijn HR Fieldmanager. Het gaat niet alleen over werk, ook als ik iets anders kwijt wil kan ik bij haar terecht. En dat geldt niet alleen voor haar; het is echt de werkwijze van Nexus.

Daarnaast is het prettig dat er overleg is. Je wordt niet zomaar naar een opdracht gestuurd, maar je wordt betrokken in de keuze voor je nieuwe project. Zo voel ik me serieus genomen. Ik ben voordat ik bij buro Nexus begon ook met grotere detacheringsbureaus in contact geweest, maar heb toen niet de overstap naar detachering gemaakt. Ik voelde daar veel meer afstand. Hier voel je die betrokkenheid wel.

Dat is leuk om te horen. Dankjewel Jeroen!