Hi Maud! Wil je jezelf voorstellen?

Ik ben Maud, ik kom uit Tilburg, 21 jaar. In oktober ben ik afgestudeerd als MBO-4 Verpleegkundige. Ik ben nu werkzaam in de ouderenzorg, via buro Nexus. Ik zit op mijn eerste project sinds november, en ik blijf ook tot november dit jaar. Een vrij lang project dus, waar ik het enorm naar mijn zin heb.

En kun je wat vertellen over het project waar je nu op zit?

Ja, momenteel loop ik bij de Annenborch in Rosmalen. Dat is een kleinschalige organisatie, met dus maar één locatie. Wel zijn er verschillende afdelingen, en ik loop op de PG: ouderen met dementie. Je hebt in het huis ook nog somatiek, daar help ik ook af en toe mee. Ik werk 32 uur per week en heb het enorm naar mijn zin.

Je kunt natuurlijk ook vast bij een instelling in de ouderenzorg gaan werken, maar jij hebt voor detacheren gekozen. Vanwaar deze keuze voor detacheren?

Tijdens mijn opleiding heb ik zeven verschillende stages gelopen, allemaal in verschillende branches. Ik vond zoveel verschillende dingen leuk en wist niet zo goed wat ik wilde. Ik ken buro Nexus via mijn moeder, want zij werkt hier ook. Zo besloot ik hier ook te gaan werken. Nu kan ik starten in de ouderenzorg, maar als ik over een jaar het gevoel heb dat ik liever richting de gehandicaptenzorg of het ziekenhuis wil, dan is die mogelijkheid er ook. Ik vind het nu heel leuk om te werken met demente ouderen, maar wat ik in de toekomst wil weet ik nog niet. Bij buro Nexus krijg ik de kans om dat uit te zoeken. Daarnaast vind ik dat detacheren je ook een zelfstandiger verpleegkundige maakt, omdat je op zoveel verschillende plekken gaat kijken.

Kun je ons meenemen in een dienst in de ouderenzorg?

We starten ’s ochtends samen op kantoor en verdelen de taken. Zo weet je waar je aan toe bent. Rond kwart over zeven starten we met de ochtendzorg. De zorg verschilt per dag en per cliënt: soms werk je met passieve bewoners, soms met bewoners met gedragsproblematiek. We werken altijd veel samen en helpen elkaar waar nodig. Daarna gaan we koffie drinken, dat doen we op de afdeling met de bewoners. Zo hebben zij ook weer een momentje met ons, want er zijn best een aantal bewoners die weinig bezoek krijgen en eenzaam zijn. Daarna volgt de lunch, en dan brengen we de bewoners die gaan slapen naar bed.

En je zegt activiteiten, wat zijn activiteiten die jullie bijvoorbeeld doen?

We hebben sowieso een activiteitenbegeleider op de afdeling, die organiseert heel veel. Dus als er een activiteit is neem ik daar meestal aan deel. Dat kan zijn taart of koekjes bakken. Dan helpen de bewoners ook echt mee. Laatst was er ook een activiteit toen het zo warm was. Alle collega’s gingen onder een zeil, en kwamen met hun hoofden door gaten naar boven, als een soort mollen. De bewoners moesten hen dan beschieten met waterpistooltjes. Dan zie je ze zo genieten, en kan ik zelf ook niet anders dan genieten.

Zo te horen zit je heel erg op je plek en vind je het ontzettend leuk, maar ik kan me ook voorstellen dat je ook uitdagingen tegenkomt. Hoe ga je daarmee om?

Er zijn zeker uitdagingen. Ik ben er natuurlijk pas vanaf november, maar er zijn best wat bewoners die al lang bij ons wonen. Ik zie hoe zij nog moeten leven. Ik vind het moeilijk te accepteren dat het in Nederland lastig is voor mensen met dementie om dood te mogen gaan, als ik het zo mag benoemen. Zeker wanneer er families bij zijn die aangeven dat hun geliefde dit zo niet had gewild. Ik vind het een uitdaging om hen, zeker de bewoners die jaren geleden al aangegeven hebben dat ze dit niet meer willen, een fijne dag te geven. Soms is dat erg emotioneel en confronterend. Je ziet dat iemand in een andere wereld is en je gunt ze gewoon die rust.

Wat voor type collega past volgens jou goed in de ouderenzorg?

Ouderenzorg is natuurlijk een heel breed begrip. Als ik deze vraag betrek op dementie, denk ik dat je sterk in je schoenen moet gaan. Je werkt met demente bewoners, dus je moet er tegen kunnen dat een bewoner je een keer uitscheldt. Aan de andere kant moet je de bewoners ook een beetje kunnen vertroetelen. Ze zitten toch in een fase dat ze kind zijn, dus je moet er tegen kunnen dat je zo tegen mensen moet doen. Ik kan met sommige bewoners geen gesprek voeren zoals ik dat nu met jou heb. Om daarmee om te gaan moet je ook wel creatief zijn denk ik.

Wat zou je tegen iemand zeggen die twijfelt of de ouderenzorg, of zorg voor mensen met dementie, bij hem/haar past?

Ik denk dat je het gewoon moet proberen. De ouderenzorg is zo breed. Het kan zomaar zijn dat je op een revalidatieafdeling zit en dat niet bij je past, maar daarna naar een afdeling met dementie gaat en dat wel heel erg leuk vindt. Kijk rond welke doelgroep het beste bij jou aansluit.

En daarvoor is detacheren natuurlijk een goede optie.

Ja, inderdaad. Ik ben gestart met een project van drie maanden. Als ik dat niet leuk had gevonden had ik niet verlengd, en was ik weer naar een ander project gegaan. Het geeft een fijn gevoel dat je de vrijheid hebt om aan te geven wat je niet leuk vindt. Ik heb daar ook veel gesprekken over gehad. Met de opleiding verpleegkunde kan je tegenwoordig zo veel kanten op. Vroeger koos je tijdens je opleiding al een richting en werd je bijvoorbeeld somatisch- of ziekenhuisverpleegkundige. Nu kan je alles, en ik ben nu nog te jong om te kiezen waar ik voor de rest van mijn leven wil gaan werken.

Groot gelijk! Tot slot, kun je een situatie beschrijven die je is bijgebleven?

Dat zijn eigenlijk twee momenten. Het eerste moment is een bewoner geweest die wij hebben mogen verzorgen tot aan haar overlijden. Zij had gedragsproblematiek, maar als je haar beter leerde kennen was ze hartstikke lief. Als je haar in bed legde gaf ze je een kus op de wang. Maar ze was altijd over de afdeling aan het lopen of geluid aan het maken, en had nooit rust. Daarom voelde ik aan het einde zo’n geluk voor haar, dat ze eindelijk rust had. Dat geeft voldoening, dat je haar dan hulp kan bieden. Ik heb daarna wel heel hard moeten huilen, alle adrenaline kwam er uit. Maar het geeft wel veel voldoening.