Hi Wendy, leuk dat we je mogen interviewen! Zou je jezelf willen voorstellen?

Ik ben Wendy, 39, nog eventjes. Ik woon in Den Bosch. Ik sport veel, maar houd ook van lekker uit eten. Alles in balans. Ik werk eigenlijk pas sinds een half jaar in de ggz. Daarvoor heb ik dertien jaar in de ouderenzorg gewerkt. Ik ben er twee jaar tussenuit geweest, eventjes helemaal los van de zorg. Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus toen besloot ik een helemaal nieuwe tak van sport te gaan verkennen. Dat is dus de ggz-sector.

Waarom heb je de overstap gemaakt van de ouderenzorg naar de ggz?

Ik voelde in de ouderenzorg heel veel onmacht. En frustratie, over het consequent tekortschieten aan de ouderen zelf. Je bent alleen maar bezig met pappen en nat houden, er zit geen beweging in. En ik wilde graag steeds beter doen. En daarnaast is het na zoveel jaar sowieso heel fijn om eens iets anders te doen. Zo blijf ik mezelf uitdagen.

Dat snap ik! Je hebt dus dertien jaar in de ouderenzorg gewerkt, was dat vast bij een bepaalde instelling? En vanwaar dan nu de keuze om via detachering aan de slag te gaan?

Omdat ik mezelf graag wil blijven ontwikkelen. En ik ga een opleiding Zorgmanagement doen, waar ik me toevallig gisteren voor heb ingeschreven. Dat gaat gemakkelijker met detacheren. Dan kan ik mijn werk afstemmen op mij, in plaats van andersom.

En hoe ben je toen bij buro Nexus uitgekomen?

Een oud-collega van me worstelde destijds met dezelfde dingen. Die is bij jullie komen werken, ongeveer drie jaar geleden. Zij roept sindsdien altijd al dat ik ook bij buro Nexus moet komen werken: “zij zijn goed voor je, doe het nou gewoon!”. Zodoende, na een omweg van twee jaar te hebben gemaakt, ben ik bij jullie terechtgekomen. Dat is nu zes maanden geleden.

Fijn om te horen! In de zorg is geen dag hetzelfde, maar zou je ons toch willen meenemen in een gemiddelde werkdag in de ggz?

Als eerst is het belangrijk om te benoemen dat de locatie waar ik zit geen gemiddelde ggz is. Het is een woongroep voor mensen met autisme, maar die veel problematiek ernaast hebben zoals depressiviteit en suïcidaliteit. Het is geen actief behandelcentrum.

Je start met de overdracht vanuit de slaapdienst. Dat betekent mensen wekken en medicatie geven, zodat ze hun programma kunnen opstarten. Iedereen heeft een eigen programma. Dit kan gewoon zijn rustige ontspanning voor zichzelf zoeken, maar ook een externe activiteit, zoals een zorgboerderij of gitaarles. Als je PB-schap hebt, dus persoonlijk begeleider, neem je die mensen ook mee in dat traject. Bijvoorbeeld leren om zelfstandig met het OV te gaan. Je kijkt waar de interesses liggen en daar speel je op in.

Je bent heel erg bezig met wat iemand nodig heeft. Als het iemand bijvoorbeeld hoog zit, overprikkeld is, dan neemt de depressiviteit en suïcidaliteit vaak toe. Daar handel je dan op. Je probeert uit te vinden hoe actief die gedachten zijn, of iemand concrete plannen heeft. Het is dus heel erg schakelen in het moment. Maar soms bestaat je dag ook gewoon uit kletsten, samen eten en spelletjes spelen. Als het goed is, is het goed.

Je hebt het dus naar je zin. Er zullen vast ook uitdagingen zijn, hoe ervaar jij dat?

Die zijn er ook. Mensen met autisme hebben heel veel structuur nodig. En als persoon ben ik zelf niet zo. Het meegaan in de structuur van de cliënt voor mij nog wel eens een obstakel. Laatst had ik bijvoorbeeld de kleding van een cliënt in een willekeurige wasmachine gegooid. Maar dat strookte dan niet met het proces van een andere cliënt, die op dat moment niet kon doen wat hij moest doen. Dat is soms vallen en opstaan.

Dat begrijp ik. Wat voor type collega past volgens jou goed in de ggz?

Ik denk dat je sowieso ervaring moet hebben. In ieder geval wat levenservaring. En je moet goed met beide benen op de grond staan, want de ggz kan ook erg manipulatief zijn. Ze bespelen jou ook om te krijgen wat ze nodig hebben of willen op dat moment. Het is echt niet altijd een feestje. Mensen kunnen bijvoorbeeld heel erg uit emotie reageren. Toen ik er net zat zei iemand: “Waarom praat jij tegen mij? Sterf”. Dan moet je denken: laat maar praten. Daar zit zoveel meer achter, en dat moet je gaan herkennen. Het komt ervandaan dat hij of zij mij nog niet vertrouwde. Die achterliggende gedachten moet je goed kunnen signaleren.

Dat is een goede tip. Ten slotte: heb je iets meegemaakt in de afgelopen zes maanden wat je in het bijzonder is bijgebleven?

Dat zijn toch de negatieve dingen. Toen ik er net zat heeft iemand een zelfmoordpoging gedaan. Er zijn mensen die zichzelf verwonden. Dan klap ik echt even dicht. Maar er zijn ook heel veel leuke dingen. Elke donderdag zingen we karaoke, wij samen met de cliënten. Of doen we bingo, of spelen we Weerwolven van Wakkerdam samen. Iedereen gaat daar in op, en dan zijn we ook allemaal gelijk. En iedereen komt, ook de mensen die vaak wat meer op de achtergrond zijn. Dat zijn echt mooie momenten.

Dat is een hele mooie afsluiter. Bedankt, Wendy!