Dan ben je relatief laat begonnen in de zorg, toch? Wat heb je hiervoor gedaan?

Ik ben inderdaad een laatbloeier in de zorg, ik ben in 2017 pas begonnen. Daarvoor was ik planner in de thuiszorg, maar het bedrijf waar ik werkte ging in 2015 failliet. In die tijd werden planners overal wegbezuinigd, dus in mijn eigen vak kwam ik niet meer aan het werk. Toen zag ik op Facebook voorbij komen dat ze bij Brabantzorg mensen van buiten de zorg aannamen en opleidden. Dus daar heb ik toen op gereageerd, en ik heb er geen seconde spijt van. De menselijke kant beviel me veel beter dan het cijfermatige en strakke in mijn vorige werk. Op kantoor werkte ik van maandag tot vrijdag, van 8 tot 5, altijd hetzelfde. En als planner zit je echt vast aan je bureau, je kunt bijvoorbeeld niet even ergens iemand gaan interviewen, haha. Maar ik wist niet beter, ik deed dat gewoon. Pas toen het bedrijf failliet ging besefte ik dat er meer in de wereld is dan planner zijn.

Wat is een inzicht dat je hebt opgedaan sinds je bij ons werkt?

Dat ik zo met mensen om kan gaan, dat had ik niet verwacht. Want eigenlijk heb ik privé een beetje een hekel aan mensen, haha. Maar op mijn werk vind ik het geweldig. Zet mij op een nieuwe afdeling en ik bloei helemaal op, “leuk, nieuwe mensen!” Zet mij in een supermarkt en ik denk: “Oei, mensen.” De afwisseling van het detacheren is dus perfect voor mij.

Heb je een moment in je carrière bij buro Nexus dat je is bijgebleven?

Zoveel. Ik stond bijvoorbeeld op een Korsakov-afdeling, waar bewoners natuurlijk vaak behoefte hebben aan alcohol. Daar had een bewoner de handgel dispenser leeggedronken. Daarna kreeg hij 24/7 een bewaker naast zich lopen, aan zijn heup vastgebonden bijna. Zo’n man met een V’tje op zijn jas. Op een gegeven moment stond ik in de lift waar zij ook in stapten, en hij zat die bewaker zó voor de gek te houden, “kiek ‘m hier staan, kiek die aap”, helemaal blij in het Eindhovens, zo plat mogelijk. En die bewaker gaf geen krimp. Dat vond ik geweldig, dat dat ook kan in de zorg.

Of een andere keer, op een PG afdeling. Daar was de indeling zo dat in het midden de keuken was, waar je vanuit twee kanten de huiskamer in kon. Dus je kon rondlopen. Daar was een bewoner een beetje ontremd met snoepen, en die wilde per se een koekje. Maar we gingen bijna eten, dus dat was niet de bedoeling. Dus hij komt die keuken ingestormd en trekt alle kasten open op zoek naar koekjes, waarop ik antwoord dat dat niet mag, omdat we zo aan tafel gaan. Boos dat hij was! Vervolgens loopt hij door de ene deur naar buiten en komt 30 seconden later door de andere deur weer binnen. “Oh, wat fijn dat ik jou zie! Er stond hier net zo’n vervelende vrouw, daar mocht ik geen koekje van.” Ik zeg: “Dat meen je niet. Nou, dat komt goed uit, want we gaan zo eten, ga maar vast zitten.” Hij ging zitten, en alles was goed. Ik houd daarvan.

En hoe zie je de komende jaren voor je, wat zou je nog eens willen doen?

Nou, ik werk nog 14 jaar voor jullie, en dan ga ik met pensioen. Ik wil niet te moeilijk, niet te veel. Ik wil gewoon lekker werken. En ik wil die afwisseling. Wat me wel nog heel leuk lijkt, is een keer met mijn zoon op een afdeling staan.

En tot slot, wat zou jij iedereen bij buro Nexus wensen?

Weer een familiedag voor iedereen. En dat iedereen bij Kiki in de poule mag, maar dat is niet fijn voor Kiki, haha. Dat iedereen zo’n fijne contactpersoon mag hebben. Ik hoor natuurlijk ook wel eens andere verhalen en dan denk ik nou, daar herken ik me helemaal niet in. Dus ik wens iedereen een Kiki!